Nederlanders in Vancouver: Dick en Ron

Vancouver wordt straks tijdens de spelen overspoeld met Oranje. Toch is er al heel wat oranje aanwezig in deze stad. Sommigen wonen hier tijdelijk omdat ze aan de slag zijn voor de winterspelen, anderen wonen hier al jaren en beschouwen Vancouver als hun thuis. De afgelopen weken is een aantal van deze personen aan het woord geweest op deze blog (voor een overzicht klik hier). Vandaag de 8e in deze serie: Dick Jansen (foto onder) en Ron Speksnijder (foto boven).

Hoe lang wonen jullie in Vancouver? Dick ruim drie weken. Ron sinds 2 februari 2010.

Wat is je relatie met de olympische spelen?
Wij zijn beiden al meerdere Olympische Spelen werkzaam als olympisch vrijwilliger voor verschillende afdelingen. In Vancouver werkt Dick als paid staff in het management team van de Richmond Olympic Oval en is verantwoordelijk voor alles wat er in de 'mixed zone' gebeurd. Dat is de plek waar de media voor het eerst met een atleet in contact komt na de wedstrijd. Ron werkt voor de IOC atleten commissie verkiezingen in de Olympische dorpen van Vancouver en Whistler. 

Plek die je gezien moet hebben als je in Vancouver bent?
Dick: Ik ben hier nog maar kort en moet eigenlijk veel meer gaan zien maar heb eenvoudig de tijd niet. Maar wat ik wel heb gezien is Stanley Park bij nacht, en dan het geweldige uitzicht op verlicht downtown Vancouver. Helemaal super top! Trouwens op een regenachtige zondagmiddag is Stanley Park ook erg mooi.
Ron: Ik heb al best wat plekken gezien op foto’s in de voorbereiding op deze Olympische Spelen. Nu, na de eerste dagen ‘echt’ in Vancouver te zijn, vind ik op dit moment het uitzicht vanuit het Olympische dorp over het water naar het BC stadium en Science World erg mooi. Zeker als je de besneeuwde bergen op de achtergrond kan zien. Helaas is dat nog niet heel veel voorgekomen. Maar vraag het mij later nog een keer, want ik blijf hier tot begin maart….

Hoeveel medailles gaat oranje halen en hoeveel huldigingen maak je mee in het HHH? 
Dick: Ik denk net zoveel als in Turijn. Dus negen stuks maar iets minder goud. En al die medaillewinnaars in de Oval krijg ik over de vloer in de mixed zone, dat is natuurlijk erg leuk. Gezien de ervaringen uit de vorige Olympische spelen weet ik dat het HHH een soort tweede huis gaat worden. We mogen er net nog niet slapen…
Ron: Ik denk/gok maar vooral hoop op 12 medailles. In de volgorde goud, zilver en brons zijn dat er respectievelijk 5-2-5.  Goud is er 3 maal voor Sven (5 km, 10 km en ploegenachtervolging), Marianne en Ireen. Het zou zo mooi zijn als iemand in een andere discipline alsnog goud zal behalen. Ik hoop alle huldigingen mee te kunnen maken, nog telkens krijg ik kippenvel als de atleet opkomt op het podium, of erger, dat de emoties niet meer te bedwingen zijn. Heerlijk en o zo verslavend! Het moment om als Nederlander zo trots op Nederland te zijn.

Wat merk je van de voorbereidingen van de olympische spelen?
Dick: Ik zit er midden in als lid van het management team dus maak van de ene week op de andere steeds langere dagen. Het relaxte van drie weken terug heeft stap voor stap plaats gemaakt voor een redelijke opwinding.
Ron: De stad transformeert zich meer en meer in een Olympische. Meer (veiligheid)maatregelen, afgesloten wegen en omheinde Venues. Maar ook een heerlijke Olympische sfeer in de stad door de vele vlaggen, op diverse plekken de grootse Olympische logo’s en vooral kleurrijke mensen in Olympische kleding. Straks, als de spelen beginnen komt daar nog de Olympische adrenaline bij. Heerlijk!

Tot slot
Dick: Het viel me deze week ineens op dat ik redelijk snel ben geïntrigeerd  in de Vancouver lifestile vind ik zelf. Ik loop nu ook al met een Starbucks over straat en haal een bakje met de auto… En voor de Olympische toekomst? Over  twee jaar is Londen er al weer. De organisatie in Londen is al aan het rondkijken in Vancouver naar mensen die zij in hun organisatie kunnen gebruiken. En zeker de organisatie van Sochi is erg geïnteresseerd hoe het er in de Oval aan toe gaat
Ron: In Nederland zijn we op de goede weg om na 100 jaar opnieuw de Olympische Spelen te gaan organiseren in 2028. De route hiernaar toe is nog heel lang, en het zal niet eenvoudig zijn. Ik heb mij ten doel gesteld om dan de eindverantwoordelijkheid te hebben over alle vrijwilligers. Dat is mijn ambitie!

Beide heren houden een blog bij waarin ze hun belevenissen delen. Klik hier voor het blog van Ron en hier voor het blog van Dick.